Είναι τελικά η εξωτερική θερμομόνωση και η αντικατάσταση των κουφωμάτων “αθώες παρεμβάσεις” ή μήπως επιταχύνουν την διάβρωση του χάλυβα και την γήρανση του φέροντα οργανισμού των κτιρίων.
Τα τελευταία χρόνια εκτελούνται μαζικά τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρη την Ευρώπη ενεργειακές παρεμβάσεις στο κέλυφος των κτιρίων, χωρίς να έχουν μελετηθεί επαρκώς οι ενδεχόμενες παρενέργειες.
Ποιο συγκεκριμένα, η αύξηση της θερμοκρασίας του οπλισμένου σκυροδέματος που προέρχεται από την εξωτερική θερμομόνωση, αυξάνει πάρα πολύ την ταχύτατα διάβρωσης του χάλυβα, ενώ η αύξηση της σχετικής υγρασίας των φερόντων στοιχείων, που προκύπτει τόσο από της αύξηση της αντίστασης διαπίδυσης των ατμών, όσο και από την αύξηση της σχετικής υγρασίας του εσωτερικού αέρα λόγω των κουφωμάτων, μειώνει πάρα πολύ την ηλεκτρική αντίσταση του σκυροδέματος και επιταχύνει το καθοδικό σκέλος της αντίδραση διάβρωσης του χάλυβα.
Εκτιμάται σήμερα ότι μία μέση αύξηση της θερμοκρασίας του οπλισμένου σκυροδέματος κατά δύο βαθμούς κελσίου (2C), διπλασιάζει την ταχύτητα διάβρωσης του χάλυβα.
Έχοντας τα παραπάνω κατά νου και μια μικρή εμπειρία σε δομητικές επεμβάσεις, σκέπτομαι καμία φορά, μήπως με τις ανεξέλεγκτες ενεργειακές παρεμβάσεις στο κέλυφος των κτιρίων, που εκτελούνται αποσπασματικά χωρίς περεταίρω έρευνα για τυχών παρενέργειες, κάνουμε τελικά το πείραμα της χιλιετίας . . .